Avonturieren in Patagonië 

Hoe gaat het daar in Patagonië? Fietsen jullie nog lekker? Eerste vraag. Gaat hier goed! Wat een gave ervaring om hier te zijn en wat een mooie natuur! Zo mooi om de Argentijnse pampa, de enorm uitgestrekte vlaktes te ontdekken en dan de natuur zo te zien veranderen. De grote bergen zien opdoemen. Wauw, wat cool! 

Stel jezelf voor dat je hier fietst met tegenwind van windkracht 8.

Hoe gaat het fietsen? Uhh, buffelen in de wind? Pff, we hadden al begrepen dat het heel hard waait, maar dat ze dan stormen bedoelen. Jeetje, de wind in Nederland stelt echt helemaal niets voor! Dus het fietsen viel op het begin wel een beetje tegen. Maar het is nu wel echt schitterend op de Carretera Austral. En minder wind! 

De eerste dag regende het in Ushaia dat we meteen besloten om met de bus omhoog te reizen. Onze route gaat naar San Carlos de Barilloche via de Carretera Austral. We wisten het vooraf dat het veel kilometers zouden worden in een te korte tijd. Dus hoe dan ook is het handiger om af en toe te liften of een bus te nemen. Kortom vantevoren gingen we ervan uit dat het een groot avontuur zou worden! En dat is het! Wat is het gaaf hier! 

De eerste echte fietsdag hebben we meteen 140 km gefietst! Wat een geluksvogels zijn wij, 140km wind in de rug. Alleen dan kom je op de pampa en waar slaap je dan met zoveel wind? In een verlaten busstation. 


Onze slaapplek. Toch wel luxe met al die wind!

Het geluk kon alleen niet op. De volgende dag hadden we wind tegen. En wat voor wind? Storm! Na een uur gefietst te hebben, over gravel en nog geen 30km afgelegd. Hoefde we elkaar alleen maar aan te kijken. We zouden de eerste de beste pick-up aanhouden voor een lift. Tja, aangezien de weg heel rustig was, waren wij erg grote geluksvogels. Binnen 3 uur hadden wij 150km afgelegd! 


Puerto Eden, onze stop tijdens de tweedaagse boottocht. Een dorp die alleen per boot te bereiken is.

Na aanbeveling van twee Zwitsers hebben we een boot genomen naar het begin van de Carretera Austral. We moesten wel even op de boot wachten. Vijf dagen. Maar hierdoor konden we juist Torres del Paines goed verkennen. In dit park hebben we gebiked en gehiked. Echt enorm gaaf, met de mooie blauwe gletsjer rivieren! 


Onze uitzichten op de Carretera Austral. 

Nu hebben we na een lange boottocht zijn we aan de Carretera Austral begonnen. De mooiste weg die ik tot nu toe heb gereden. Wat gaaf om hier nu te zijn! We hebben twee Engelse jongens ontmoet die onderweg zijn naar Colombia. Samen met hen hebben we vier dagen gefietst en gekampeerd. Zo gaaf om de natuur te zien veranderen!! De rust, de afstanden en die wind. Je gaat er vanzelf van houden 😉


Onze Engelse vrienden.

Elke keer als we aan het kamperen zijn, merk ik dat ik enorm geniet! Wauw, voel me dan zo vrij als een vogeltje 😁

Nu gaan we onderweg naar Futulafu, waar we nog in de wilde rivieren gaan kajakken. Ben benieuwd maar ons rivier. 
Groetjes uit Coyhaique.
Liefs Sanne

Mijn eerste Xterra

triathlon offroad Xonrupt

Wat heb je nu weer gedaan? Ja, mijn eerste offroad triathlon is een feit! Hoe cool is dat? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik moet mezelf sportief blijven uitdagen… Tja, als je van mountainbiken en hardlopen houdt, waarom dan geen offroad triathlon? Dit is ondertussen al weer twee maanden, maar wilde toch een update met jullie delen!

In Xonrupt was er een Xterra, redelijk dicht in de buurt; de Vogezen. Niet zo heel ver weg en een mooie plek waar we in het weekend naar kunnen gaan. Dus op naar mijn eerste offroad triathlon avontuur. Wauw, ik keek erna uit!

Wiehoew, over 5 min. Gaan we starten.

Daar sta ik dan. Met mijn roze badmuts op tussen alle oranje badmutsen. Deze speciale kleur, omdat ik tussen de profs start. Mmm, is dat we zo handig? Want ik kan echt niet zwemmen. Althans niet zo heel goed.

Het startschot klinkt en daar gaan we. Met 800 man tegelijk het water in, terwijl ik vooraan mijn plekje probeer te vinden. Alleen dit bleek niet de beste oplossing te zijn geweest, omdat ik niet heel hard zwem, zwommen er hee veel mensen over mij heen. Tja, totale stress. Uit paniek ging ik schoolslag doen en heb ik bedacht waarom ik toch zo graag wilde. Pff. Afzien. Even mijn zwembril opnieuw opgezet en toen nog eens gekeken waar de boei lag, waar we omheen moesten zwemmen. Wat een eind. Gelukkig ging het laatste gedeelte stukken beter. Tijdens het zwemmen vroeg ik me af of dit wel zo’n goed idee was….

Vind je het gek dat ik het benauwd kreeg?

De wal in zicht. Yes! Zo’n 300m rennen naar de wisselzone. Je moet doen waar je goed in bent(zwemmen dus niet), dus tijdens het rennen haal ik al veel mensen in. Toen ik mijn MTB ging weghangen was ik nog bang dat ik mijn fiets moeilijk kon vinden. Maar wat blijkt, als je als een van de laatste uit het water komt, is dat geen probleem 🙈

Uiteraard is MTB helemaal mijn ding. Was enorm technisch en echt super gaaf! Kan er een lang verhaal van maken, maar in een woord: genieten! Veel plezier gemaakt en veel dames ingehaald. Uiteindelijk ging ik lopen op de vierde plek. Niet slecht toch?

Lopen vind ik leuk! Off road lopen vind ik nog veel leuker! Maar om mijn eerste trailrun tijdens een Xterra te doen… Tja, dat is alles behalve handig! Twee rondes moesten we. Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik mee maakte. Steil omhoog, dat was gaaf! Maar toen omlaag, oei. Nog veel gaver. Door de dikke modder ploeteren, terwijl je ziet dat iemand voor je een schoen verliest. Ook kwamen we heel veel wortels en andere steile obstakels tegen, slootjes, stenen en heel steil. Het loop parcours kon je niet eens fietsen…. Dus dat zegt wel iets. Zo enthousiast als ik ben, ging ik heel lekker. Ook omlaag; ik liet me gewoon vallen. Totdat (je voelt het natuurlijk al aankomen), nog steiler werd. Te steil. BAM. Ik zwik mijn enkel om. Niet zo klein beetje ook niet. Pff, enkel omzwikken is niet zo bijzonder voor mij, maar voelde dat dit wel heel erg is! Ik kon amper verder lopen.

Daar stond ik dan. Al snel had ik besloten dat ik toch naar de finish moest. Dus ging ik wandelen. AUW. Maar ja, moest toch terug naar de finish. Uiteindelijk begon ik toch rustig te joggen. Pff…. De finish was inzicht. Toen kwam de geweldige gedachte van mij, dat ik toch wel de laatste ronde ook kon lopen. Echt geweldig. Uhum….

Jeetje, zo stom. De laatste ronde toch op karakter volbracht. Ik kwam over de finish en kon nog niet lopen. Nu 2 maanden verder, heb nog steeds last van mijn enkel. De fanatieke sporter kwam in mij boven en uitstappen tijdens een wedstrijd heeft nooit in mijn woordenboek gestaan…. Tja, niet heel handig.

enkel

Enorm gave ervaring! Maar het was wel een pijnlijk leermoment geweest. Gaan zeker meer offroad Triathlons komen. Maar waarschijnlijk zal dit pas volgend jaar zijn. Maandag eerst maar eens naar de orthopeed om te kijken hoe ik weer fit kan worden.

Heb jij ook zulke pijnlijke leermomenten meegemaakt? >

Liefs Sanne

Het leven zonder trainingsschema is zo slecht nog niet…

Zwartwit_7Daar zit ik dan nu dan op de vroege zaterdagochtend achter mijn computer. Wat zal ik eens gaan doen vandaag? Beter gezegd, wat zal ik doen dit weekend? Wat voelt dat toch raar om geen verplichtingen te hebben en niet te hoeven leven volgens een bepaald trainingsschema. Als ik dit mensen uit probeer te leggen, dan kijkt iedereen mij met een verbaasde blik aan. Het is toch juist lekker als je niets hoeft? Uhhh…. Niets doen? Wat is dat?

Mijn trainingsschema bepaalde mijn koers

Dit besef ik nu pas. Maar door mijn trainingsschema werd mijn dagindeling gemaakt. Werd bepaald of ik vroeg of laat naar bed zou gaan. Of ik een wedstrijd had en hoeveel ik moest eten. Of ik tijd had voor mijn sociale contacten, of ik in het buitenland zat. Jeetje, wat bepaalde mijn trainingsschema onbewust veel voor mij.

En nu?

Gewoon lekker kunnen doen waar je zin in hebt.

Toch voelt dit ook een beetje raar. Ik hoef niets, ik mag alles. Oke, ik werk dan doordeweeks. Een enorme verplichting. Maar juist héél het weekend is van mij. Gewoon een heel weekend zelf bepalen wat ik doe. Dat deed ik eerder natuurlijk ook wel. Ik koos er zelf namelijk voor om topsport te doen. Maar nu merk pas hoeveel invloed een trainingsschema op mij heeft gehad. Ik werd daar totaal niet flexibel door en liet mezelf door het schema enorm bepalen. Iets wat ik toen nog heel normaal vond (zelfs enorm fijn) en wat nu even wennen is om een vrij weekend te hebben.

Echt heel vervelend dat ik nu dus niets hoef te doen. NOT. Maar wennen. Ik wil ook niet zeuren, want ben zo blij dat ik op een heel mooie manier afscheid heb genomen. Ben blij dat ik dit nu ervaar en besef dat ik tijd heb om andere leuke dingen te doen.

Wat ga ik vandaag dan doen?

Lekker fietsen natuurlijk (tja, ik blijf verslaafd aan deze mooie sport)! Maar dan zonder schema. Weet nog niet hoe laat ik ga, met wie en waarheen. Zelfs niet hoe hard. Dat laat ik mijn gevoel bepalen. Heerlijk. Een bijzondere ervaring, om lekker te gaan fietsen! Natuurlijk ga ik ook nog andere leuke dingen doen. Gewoon lekker koken voor vrienden. Heerlijke wijntjes drinken en vooral niet op de klok kijken hoe laat ik naar bed wil gaan. Heerlijk.

Schemaloos zijn is zo slecht nog niet.

Hecht jij veel waarde aan een (trainings)schema?

 

Liefs Sanne

Stoppen met bloggen?

sanne van paassen

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening. Zal ik stoppen met bloggen of juist mijn verhaaltjes met jullie blijven delen? Sanne van Paassen 2.0? 

Zoals jullie misschien wel weten ben ik ondertussen al weer drie weken fulltime aan het werk. Wat is de tijd ondertussen voorbij gevlogen! Ik heb op zondagavond een geweldig afscheid gehad en vervolgens ben ik op woensdag gaan gestart met mijn fulltime job. Een hele omschakeling, maar echt enorm leuk! Maar daar wil ik het nu niet met jullie over hebben (misschien later als jullie dat leuk vinden). Afgelopen weken is het stil geweest op mijn website en social media kanalen. Eerlijk gezegd heeft dit twee redenen:

  1. Ik had eigenlijk ook geen energie om hier mee bezig te zijn.
  2. Ik twijfelde of ik nog wel waarde toevoeg met mijn updates over mijn werkende leven.

Het heeft me afgelopen weken toch best wel wat energie gekost. Bizar dat het stilzitten op kantoor zoveel energie kan kosten. Respect voor jullie die fulltime werken, sporten, gezinsleven hebben en ook nog eens veel sociale verplichtingen. Hoe doen jullie dat? Maar ik merk dat het gelukkig vooruit gaat qua energie. Ik ga niet meer om 20:30 naar bed, maar om 21:30 ;-). Dus qua energie gaat het wel goed komen in relatie tot het bijhouden van mijn blog en social media kanalen.

Maar vinden jullie mijn updates nog wel leuk?

Zijn jullie überhaupt nog wel benieuwd naar een verhalen van een ex-topsporter, uhh amateursporter, die worstelt hoe ze fit kan blijven in combinatie met een fulltime baan? Ik ben zo benieuwd wat jullie leuk vinden om te lezen.

Wat zal het een enorme uitdaging zijn om fit en gezond te blijven in combinatie met een fulltime baan. Zelf merk ik dat ik met de volgende dingen worstel (ja, nu al) en hier zou ik dus over willen schrijven: 

  • Sporten en fulltime werken? Hoe doe plan je dat en wat voor trainingen kan je doen? Uhh, kom je überhaupt wel aan trainingen toe?
  • Hoe blijf je fit als je fulltime werkt en de helft van de week in een hotel slaapt?
  • Hoe ik mijn voordeel kan halen uit mijn sportmentaliteit in het bedrijfsleven
  • Wat moet ik eten om fit te blijven en in enigszins in shape?
  • Kan ik überhaupt wel wennen aan het werkende leven?

Natuurlijk wil ik ook graag lekkere recepten blijven delen en mijn ervaringen over mijn nieuw avontuur: een triatlon.  Oke, volgens mij genoeg om over te schrijven. Maar vinden jullie dit ook interessant om te lezen? 

Wil je mij laten weten of je mijn updates nog wel interessant zou vinden wat jij graag zou willen lezen! 

 

Dank je wel! Wie weet komt er een vervolg aan mijn blog. Sanne van Paassen 2.0?

 

Liefs Sanne

Dank jullie wel!

Cyclocross Rucphen 2016

Al veel eerder wilde ik dit berichtje sturen. Maar ik moest nog even bijkomen van alle indrukken. Mijn laatste wedstrijd, een geweldig afscheidsfeest (wat een totale verrassing was) en nu al weer bezig met mijn nieuwe uitdaging! Dus ik heb veel verschillende indrukken moeten verwerken de afgelopen dagen.

Maar wat ik kwijt wil: Dank jullie wel!

Wauw, wat heb ik van jullie genoten! Van al jullie aanmoedigingen en alle lieve berichtjes die ik van jullie kreeg. Indrukwekkend hoeveel mensen hebben met mij meegeleefd. Dank jullie wel!

Het begon zondag al met het feit dat Omroep Brabant mij de hele dag zou volgen. Wat uiteindelijk een enorm mooie mini documentaire opleverde, waar ik stiekem wel heel trots op ben. Vervolgens was het bijzonder om mijn laatste wedstrijd te rijden. Genieten van het feit dat ik weet dat ik nooit meer mijn rugnummer op zal spelden in een cyclocross wedstrijd. Genoten van het feit dat er zoveel fans waren gekomen om mij aan te moedigen. Na afloop van mijn wedstrijd ben ik nog flink in het zonnetje gezet door mijn collega’s met een lekkere taart. Super lief meiden!

Nu dacht ik na de wedstrijd rustig na te genieten van mijn laatste wedstrijd. Maar niets was minder waar. Heel ons huis zat vol. Er kwamen heel “toevallig” vrienden en familie langs. Zij aten bij ons en ik was de “chefkok”. Erg leuk om onverwachts voor een grote groep te koken. Daar geniet ik van!

pap en mam afsluiting

En toen was er ineens die tijd druk. Wat om precies 18:55 gingen wij een avondwandeling maken. Iets wat wij nooit doen…. Maar ja, vandaag wel! We gingen ook nog heel toevallig koffie drinken bij ons dorpshuis. En hup, daar stond ik dan “heel toevallig” in een zaal vol mensen die mij enorm hebben gesteund tijdens mijn sportcarrière. Wat was dat bizar! Maar echt geweldig! Ik ben verrast en overweldigd met allerlei leuke kado’s! Zo bizar om zo verrast te worden. Maar wat was dat genieten!

Geweldig! Dank jullie wel hiervoor. Ik ben enorm dankbaar dat ik deze kans heb gekregen om mijn sport op deze manier uit te oefenen. Daarnaast ben ik blij dat ikzelf dit moment heb kunnen uitkiezen om een punt te zetten achter mijn sportcarrière. Ik heb zoveel mooie kansen gekregen, veel van de wereld gezien, mooie mensen ontmoet en gedaan wat ik het liefste deed. Geweldig dat ik deze kans heb gekregen!

Ik wil jou bedanken voor alle steun, berichtjes, aanmoedigingen!

Liefs Sanne

PS. Deze mini docu is echt het kijken waard!

Dit wordt mijn laatste seizoen!

Aan ieder begin komt een einde. Vroeg of laat. Voor mij is nu de tijd gekomen voor mijn laatste crosswedstrijden. Mijn lichaam geeft aan dat het genoeg is geweest en dat het tijd is voor nieuwe kansen en uitdagingen. Aan de ene kant merk ik dat ik fysiek niet meer de hoeveelheid wedstrijden aankan, aan de andere kant merk ik dat ik klaar ben voor een nieuwe uitdaging en zin heb om mezelf maatschappelijk te gaan ontwikkelen. Tevens merk ik dat ikzelf veranderd ben en andere dingen op dit moment belangrijk vind in mijn leven. Vandaar deze keuze.

Het is een beetje dubbel om afscheid te nemen van de mooiste wedstrijdsport, mijn passie het veldrijden. 

Ik heb zo genoten van deze sport, van de kansen die ik heb gekregen om mezelf sportief maar ook op persoonlijk vlak zo te ontwikkelen de afgelopen 10 jaar. Ik heb veel van de wereld gezien, mooie mensen leren kennen en fijne mensen waarmee ik heb mogen samenwerken. Daarnaast heb ik mij op een unieke manier mogen ontwikkelen, een leerproces waar ik enorm dankbaar voor ben!

Ik ben trots op mezelf dat ik mooie prestaties neer heb gezet, met als hoogtepunt het winnen van het wereldbekerklassement veldrijden. Maar ben ook trots op het feit dat ik terug ben gekomen na mij blessure. Misschien wel niet op het niveau dat ik had gehoopt, maar wel op het feit dat ik deze uitdaging aan gegaan ben en dat ik de kans heb genomen om dit te doen met mijn eigen team, mijn eigen sponsoren. De sport heeft mij veel gegeven als mooie overwinningen, maar heeft me juist ook enorm ontwikkeld als persoon! Een ontwikkeling waar ik erg blij mee ben en niet had willen missen.

En nu?

Natuurlijk ga ik nog knallen in mijn laatste wedstrijden. Namelijk: het WK in Heusden Zolder, Sint Niklaas, Hoogstraten, Middelkerke en Oostmalle. Daarnaast zal ik mezelf rustig gaan oriënteren hoe ik richting ga geven aan mijn maatschappelijke carriere. Een invulling die aansluit op mijn universitaire studie richting de marketing. Daarnaast zal ik ook nog de mountainbike vakantie organiseren die in mei plaats vind.

Ik wil jou bedanken, voor al jouw aanmoedigingen, lieve berichtjes. Ik heb van jullie genoten! Ook ben ik al mijn sponsoren die mij de afgelopen jaren bedanken die mij de mogelijkheid hebben gegeven om mijn sport uit te oefen. Maar in het specifiek wil ik vooral Belasting Adviesgroep Asten, Mise en Place, Specialized en al mijn andere partners bedanken. Zij hadden het vertrouwen in mij dat ik ook dit seizoen weer zou knallen!

Wie weet kom ik jou nog tegen bij een van mijn clinics of mountainbike vakantie die ik organiseer!

Of tot bij mijn laatste wedstrijden.

Bedankt voor alles!

Liefs Sanne

Tijd (1)

Nieuwsbrief van Sanne van Paassen

belastingadviesgroep asten sponsor sanne van paassen

Weet zeker dat je niet (te veel) mist en blijf geïnspireerd door mijn tips. Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en ontvang maandelijks mijn tips, tofste nieuwtjes en mijn avonturen uit mijn (sport)leven op een rijtje. Niet te vaak, maar een keer in de maand een update van mij. Gewoon, omdat ik het fijn vind om persoonlijk met jullie te communiceren.

Mis geen updates!

* indicates required



Thanks voor het aanmelden en tot mails!

Liefs Sanne

Sanne, hoe gaat het nu met je?

kastanje boom ronda

Deze vraag wordt regelmatig aan mij gesteld. Logisch, aan iedereen. En ja,  het standaard antwoord is: “Prima, hoe gaat het met jou?”. Je gaat niet volledig uit de doeken hoe het werkelijk met jou gaat. Gewoon omdat je er geen zin in hebt en je hoeft niet aan iedereen te vertellen hoe je jezelf werkelijk voelt. Je wilt toch gewoon die leuke persoon zijn 😉 Althans, dat is af en toe mijn worsteling….

Nja, vandaag even mijn verhaal! Nu voel ik me echt prima. Ik heb vandaag een rustdag in Ronda. Ik zit met mijn gezicht lekker in het zonnetje terwijl ik dit typ. Tja, er zijn wel vervelender dingen in het leven! Maar hoe heb ik mezelf de afgelopen weken gevoeld? 

Een dubbel gevoel. Last van mijn longen. Frusterend. Niet tevreden met mijn koersen, want ik wil nog harder fietsen. Aan de andere kant ook wel weer tevreden, want het is ook niet heel slecht. Maar weet je. Het is zo raar. Ik heb ooit bijna iedere wedstrijd voor de overwinning mee gedaan. En nu ben ik aan het vechten voor iedere plek die ik kan winnen.

Aan de andere kant ben ik gewoon zo blij dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: biken! Dat ik zulke gave sponsoren aan mij gebonden heb. Dat is pijnvrij kan fietsen en dat ik fit ben.

Sanne waar zeur je over, je hebt dit seizoen toch al gewonnen? Dat klopt! Dat was echt zo gaaf. Dus ik weet dat ik het werkelijk kan. Volgens mij zit mijn conditie wel goed, maar alles moet gewoon op de juiste plek vallen. Dus niet zeuren en gewoon heel hard genieten van het feit dat je zo met jouw sport bezig kan zijn!

Ik wil stiekem gewoon te graag heel hard fietsen. Lekker ontspannen fietsen dat is het geheim. Dat zorgt ervoor dat er niet veel spanning in je (boven)lichaam zit. Waardoor het ademenen ook makkelijker gaat. Gewoon lol maken op de fiets en trots zijn op het feit dat ik van zover ben gekomen.

Die resultaten komen vanzelf wel weer.

Maar weet je. Ik weet goed dat het zo moet. Maar dit is gewoon makkelijker gezegd dan gedaan! 

Zo dat is eruit. Zo gaat het met mij nu. Ik ga weer lekker genieten van het fietsen en vergeet het gevecht tegen mezelf!

Voel jij jezelf ook zo af en toe? 

Feel Bioteaful!

 

Liefs Sanne

 

Trainingsweek #15: Herstellen van de Jetlag

Even een kletsblogje. Want van een flinke trainingweek kan ik niet praten. Ik ben afgelopen woensdagochtend namelijk terug gekomen uit Quatemala. Wauw, wat een belevenis om daar de bruiloft van een van je beste vriendinnetjes mee te maken. Super, super lastige beslissing. Maar een beslissing waar ik totaal geen spijt van heb gehad. Oké, een EK rijden is ook wel heel gaaf. Maar zeg nou zelf, op deze locatie wil jij toch ook wel een bruiloft bijwonen? 

guatamala-2

Bruiloft in Guatamala

Wat een bijzonder land. Totaal anders als dat wij gewend zijn. Iedere keer besef ik me als ik hiervan terug kom dat wij ons enorm gelukkig moeten prijzen! Dat wij in Nederland, Europa, wellicht meer voor de buitenwereld leven. Als moet groter, mooier, sneller etc… En stiekem doe ik daar zelf ook aan mee. Samen met mijn vriend hebben wij namelijk een nieuw mooi, en ja, ook groter huis gekocht. Een huis waar wij de rest van ons leven in blijven wonen. Denken wij nu tenminste 😉

De mensen in Guatemala zijn allemaal zo lief. Jammer dat ik de taal niet spreek. Nu toch maar eens duolingo op mijn telefoon geïnstalleerd, zodat ik Spaans kan gaan leren (App, waarmee je een andere taal kan leren). Dit heb ik namelijk ook nodig tijdens mijn mountainbike vakantie in Ronda.

Wat was de bruiloft prachtig. Gave locatie, mooi bruidspaar, lekker eten, gave openingsdans, prachtig weer en vriendelijk mensen. Wat wil je nog meer? Mij vielen er wel een paar dingetjes op. Te laat komen op een bruiloft kan prima. Op de kaart stond dat de ceremonie om half 12 begon. Mij was wel al door mijn vriendinnetje ingefluisterd dat dat 12 uur zou worden. In werkelijkheid kwart voor 1 en toch kwamen er mensen tijdens de ceremonie binnen gedruppeld. Bijzonder! Bellen kan ook prima… En het bruidspaar heeft ongeveer de hele dag voor de lens van de fotocamera gestaan. Ow ja, en mijn filmcamera.

Gaaf om zo een bruiloft in een andere cultuur mee te maken. Genoten en lekker gerelaxed.

Mijn trainingsweek

Natuurlijk ging ik naar Guatemala zonder fiets. Maar mijn hardloopschoenen zaten wel in mijn koffer. Ik heb daar twee keer een goede looptraining gedaan, bergop. Tevens veel gewandeld en nog een keer een flinke core stability training gedaan met krachtsoefeningen. Dus van complete rust kan je niet spreken. Het was wel opletten dat ik niet te veel zou doen, want ik had te maken met een jetlag en een hoogte van 2200m. Stiekem ben ik gewoon op hoogtestage geweest 😉

Woensdag kwam ik thuis. Wat had ik mijn fiets gemist! Door even afstand te nemen van het fietsen, krijg je juist zoveel meer zin om te biken. Ik had prima geslapen in het vliegtuig. Dus ben ’s middags lekker gaan biken met een groepje oude mannen. Er reed een man mee die 2,5 keer zo oud is als mee. Ja, je rekent het goed uit 😉 Ruim 2 uur gefietst op een lekker tempo.

Donderdag gingen mijn vriend en ik met de plaatselijke fietsenmaker biken. Lekker spelen in het bossen. Pff, vandaag viel het me op dat  mijn benen behoorlijk stijf waren. Mijn wielen leken wel vierkant. Ik wilde best wel een ronde maken, maar mijn benen wilde niet niet. Dus goed naar mijn lichaam geluisterd. Toen we het rondje van Helmond hadden gereden zijn we weer richting huis gedraaid. Ruim 1,5 uur gefietst.

Vandaag wilde ik niet teveel hooi op mijn vork nemen, omdat ik zondag hard wil knallen en totaal jetlagloos wil zijn. (Is dat een woord? Ik wil in ieder geval van mijn jetlag af zijn…). Dus ben ik met het oog op Koksijde in het zand gaan spelen. Genoten om zo door het zand te banjeren.

Foto’s

Daarnaast een paar leuke foto’s die ik met jullie wil delen van mijn Gautemala avontuur:

guatamala-1

guatamala-4 guatamala-5 guatamala-7 guatamala-8

Toch bijzonder om zo midden in het seizoen een break te nemen. Maar ik moet zeggen, ik heb nu weer reuze veel energie om er volle bak tegen aan te knallen! Even afstand van iets nemen, zorgt ervoor dat je weer volledig gefocust bent! Zondag zal ik in Asper Gavere weer gaan knallen!

Neem jij wel eens afstand van iets waar je enorm veel mee bezig bent? Heeft dat bij jou ook positieve invloed? 

Tot dan,

Liefs Sanne

Feel Bioteaful!

Trainingsdagboek #14: Uit mijn comfortzone

modder cross

Misschien klinkt dit raar, want eigenlijk moet ik best wel trots zijn op het feit hoe hard ik op dit moment fiets. Alleen na de wedstrijd in Zonhoven, was ik toch wel teleurgesteld. Ik wil namelijk nog harder fietsen, gewoon met de top mee doen. Dat is wat ik wil! Op de terugweg naar huis, had ik goed overleg met mijn begeleiders en trainster. Toen heb ik de keuze gemaakt om de trainingen toch iets anders aan te pakken dan dat ik gewend was. Voor mij gevoel mis ik nog iets. Dus als ik nog harder wil fietsen, dan moet ik uit mijn comfortzone komen. Hoe ik dat doe? Dat zie je hieronder.

Maandag

Lekker chillen met die billen. Ik zorg ervoor dat ik goed herstel, zodat ik dinsdag kan knallen. Rusten is ook topsport 😉 

training met patrick

Dinsdag

Het is mijn verjaardag! Maar daar merk ik qua training niets van. ‘S ochtends doe ik een tempo training, waarbij ik 45 minuten op hoge snelheid rijdt. Met constante druk op mijn pedalen, want dat vind ik lastig. Ik ben iemand die het liefst van veel tempowisselingen houdt. Oké, het was wel een beetje een verjaardagstochtje, want we drinken aan het einde van de tocht heerlijke koffie in het dorp.

Dan denk je klaar te zijn, maar ’s middags mag ik weer aan de bak. Ik ga een pittige looptraining doen met intervals. Dit doe ik samen met Patrick, mijn masseur. Tevens besteden we aandacht aan een paar kracht en core stability oefeningen. Ik heb dit gefilmd. Even geduld, dan komt dit online.

Was afzien!

extra gewicht

Extra gewicht 😉 

Woensdag

Omdat ik gisteren tijdens de looptraining, maar ook ’s ochtends veel van mijn benen heb gevraagd. Hoef ik vandaag niet hard te fietsen. Ik ga een lekkere duurtraining doen in de bossen. Oftewel, lekker spelen in de bossen. Daar word ik vrolijk van!

Donderdag

Vandaag ga ik met mijn vader op pad. Hij gaat niet op de fiets, maar op de scooter. Pff, ik mag 3 minuten intervals langs de scooter doen op hoge snelheid. Tevens fiets ik tussen de intervals op hoge snelheid. Kortom, dit is gewoon afzien! Ik heb gemerkt dat ik nog niet lekker draai in de cross, vandaar dat ik voor het eerst achter de scooter fiets.

Jeetje, mijn benen zijn zo verzuurd! 

herstel training

Vrijdag

Ik voel mijn beentjes nog wel! Ik start mijn dag met een flinke yoga sessie en foamrol workout, om mijn benen los te maken. Vervolgens stap ik op de fiets om mijn boodschappen te doen en doe ik daarna nog een pittige core stability trainig. Ik trek niet mijn fietskleren aan. Soms is dat mentaal echt teveel gevraagd 😉 Ik vind het ook heerlijk om zo lekker relax te rijden op de fiets

Zaterdag

Wat ga ik vandaag doen? Een lekkere hersteltrainig van 1,5 uur met sprints om mijn benen op spanning te zetten.

En morgen ga ik knallen op de Koppenberg. Wauw, toch weer gaaf om zo’n klassieker te rijden. Een klassieker, waarbij het prijzengeld voor de mannen en vrouwen gelijk is.

 

Hoe zagen jouw trainingen eruit afgelopen week?

Als je vragen hebt over mijn trainingen, stel ze gerust hieronder in de comments. Vergeet mij niet te volgen op strava.

 

Feel bioteaful!

Liefs Sanne

PS. Heb je mijn ebook al gedownload?